واسيلی کاندينسکی: بعضی نقاشی هاش خيلی خوب، و بعضی حرف هاش به نظرم خيلی درست می يان، و بعضی نقاشی هاش رو اصلاً دوست ندارم يعنی راستش اصلاً نمی تونم قبولشون کنم، و همينطور بعضی حرفهاش رو. مثلاً اينو بخونين (کتاب معنويت در هنر ):

هنری که تنها کودک زمان خويش باشد و نتواند بذر فردا را در خود بپروراند، هنری عقيم است. اين هنر گذرا است و چون پويايی لازم برای همگامی با زمان را در خود ندارد، با تغيير زمان می ميرد.
هنر ديگر[...] از احساسات زمان خويش بهره می گيرد، اما تنها پژواک و آيينهء آن نيست، بلکه از نيروی پيشگويی ژرف و نيرومندی نيز برخوردار است.
حالا در ادامه ببينين چی می گه:
"زندگی معنوی که هنر جزئی از آن، و يکی از عوامل نيرومند [آن] هنر است، جنبشی است پيچيده ولی معين و به آسانی قابل تعريف که پيوسته اوج می گيرد و پيش می رود[...] علل اين نياز به اوج گيری و پيشرفت که با مرارت و از ميان رنج ها و ترس ها صورت می گيرد در پردهء ابهام پوشيده مانده است." - باشه، اينم قبول. حرفی نيست.
" هنگامی که مرحله ای پشت سر گذاشته و موانع پليد چندی از سر راه برداشته می شوند، دست هايی شيطانی و ناديدندی، موانع ديگری بر سر راه می گذارند چنان که گاهی راه مسدود شده و نابود به نظر می رسد.
ولی به ناگاه کسی پيدا می شود که هيچگاه از تلاش دست بر نمی دارد، کسی که از همچون ما، با اين تفاوت که از نيروی بينش اسرار آميزی برخوردار است." - اوکی منظورت اگه يه هنرمند برجسته يا نابغه يا يه آدم حساس و ظريف و با اراده است من عقب نشينی می کنم.
ادامه: "او راه را می بيند و راهنما می شود[...] او توهين و تحقير شده، ارابهء سنگين بشريت را از روی سنگها ( چه شاعرانه! ) به سوی قله می کشاند." - ببخشيد راه يعنی چی دقيقاً؟
اغلب سالها پس از محو شدن جسم فانی وی از روی زمين، کسانی می کوشند تا اين جسم را در ابعاد بسيار بزرگ در قالب سنگ، آهن، برنز، يا مرمر باز آفرينی کنند. گويی در جسم مادی اين شهيدان ايزدی و خدمت گذاران بشريت، که ماديت را تحقير کرده و به تمامی در خدمت معنويت بوده اند، ان ارزش راستين پنهان گشته بود. ليکن چنين مجموعه ای از تنديس ها در نهايت اثبات اين حقيقت است که انسان های بيشماری به نقطه ای رسيده اند که روزگاری در گذشته آن موجودی که اينک به اون می بالند به تنهايی ايستاده بود."
بی خيال واسيلی بی خيال! يه بارکی می فرستاديمون کليسا ديگه! نه اصلاً بفرمايين بالا منبر!