هر وقت خستگی و بی خوابيم از يه حدی می گذره فکرای عجق وجق ميان سراغم. الان دراز کشيده بودم و به زايمان فکر می کردم.
تصميم نداشتم بچه دار بشم هيچ وقت. يه ساليه که نظرم عوض شده. البته فقط چند ماهه که به روی خودم آوردم. خلاصه داشتم به درد وحشتناکش فکر می کردم و هی وحشت می کردم. آخه می گن با هيچ چيز قابل مقايسه نيست. حالا دردش به کنار، اگه قرار باشه يه بچه -با تمام عرض و طولش- از بدن آدم عبور کنه خودش آخر وحشته. اصلاً مگه شدنيه ؟ جواب: بله به توان ميلياردها زن تقسيم بر چندين هزارسال.
طرف سزارين نخواهم رفت. با شکمی که تا تهشو بريدن نمی شه دراز نشست زد.
سی يا سی و يک سالگی بچه دار می شم. تا اون موقع 4 - 5 سال وقت دارم در مورد زايمان طبيعی بی درد تحقيق کنم.
لطفاً اگه اطلاعاتی در اين مورد دارين بهم بگين. دستتون درد نکنه