شب چره

امشب نه آتشی ست که در آن خيره شوم
نه دانه های شور بادام
در پياله های چهارشنبه شب
امشب تو را نذر دارم
تو را ادا می کنم
دهانم را بر حنجره ات می گذارم
و اگر جرأت کنی چيزی بگوئی
همه را به دهان می گيرم و قورت می دهم


'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

پيتزی کاتو

تا صبح... صدبار... به دستشوئی می روم
مسموم... مغموم
سوسک...می ترسم... چراغ... روشن... شوک !
آينه... خودم... داغون... دل درد... باز هم
صابون... سوسک... می پرد... جيغ
دمپائی... له... چندش... فرار


دل درد... دل درد... تهوع...
مسموم...از...شير...شايد
کته...ماست... بی فايده...کابوس...عرق...
نگاه... در اغما... در اعماق... تو می آيی ... انگار


روی کابوسم... سوت می زنی... رد می شوی...
فيد می شوی... در پرسپکتيو فردا... می چرخم


تو هستی...خوابی...
گردنت را...
گلويت را...
می بوسم
پهلو...
به پهلو می شوم...
با اينکه آتش... می گيرم


سراغ يخچال نمی روم
نه... نمی روم


کلاف... سوت را... می پيچم


پرت می کنم... از گوشهايم... بيرون...


فحش... آتش
...فکر می کنم تو، زيبائی !
پس با تو می جنگم
تا بدانی...
مفت... نمی ارزی
اگر من نخواهم
وای...
دوباره...
دوباره...
دستشوئی.


''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

ستون های جوندگی

ممکن است بدانی کدام چهارراه را می شود دزدکی رد کرد
اما مگر حواست نبود
که ديوانه ای
تمام چهارراه های ذهنت را
بی علامت سبزی گذشته است
ممکن است ادعا کنی که کيف کرده ای
از تهاجم سؤال های بی جواب
اما خودت خوب می دانی که سؤال
آن سوتر، کنار ستون های مشکوک مقدمه
ترديد می جود
و می پايد ، سبزی های صلح آميز نگاهت را


'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''



هدا حدادی