شنبه، اردیبهشت ۲۱، ۱۳۸۱

واقعاً برای همه تون متأسفم ! می دونم که حاضريد ده سال از عمرتون رو بديد و الان جای من باشيد.
اما امکان نداره ! کی حاضره اين همه صداهای فشنگ دل انگيز رو از دست بده؟ اون طنين بلندگوشون منو کشته ! چلپ چلپ چلپ چ...
چه حزنی توی اون صدای نکره خوابيده ! آدم دلش کباب کوبيده می شه ! آخی !

بايگانی وبلاگ