محصل بودم. قرار بود از طرف مدرسه به ديدن يک ساختمان 10000 طبقه برويم. خواهرم بعد از يک قهر طولانی برگشته بود. حالت نگاهش گويای منت کشی بود و لبخندش به معنی می دونم که می بخشی. می خواستم مادرم رو با خودم به گردش مدرسه مان ببرم ، اما آخرين لحظه پشيمان شدم.
توی راه ساختمان را - در ذهنم - می ديدم؛ رفيع ، عريض ، با شکوه. همه چيز نارنجی بود. آسمان هم.

بيدار شدم. ساعت نه و نيم صبح بود.